Verhaal Hoofdstuk 1

Heey
Jongens en meiden!!! Ik zal nog wel een bericht achterlaten maar dit is het eerste spannende hoofdstuk van DE CHRISTMAS CAROL (denise versieXD)

Emiel zit rustig te lezen op de bank als hij de bel hoort. Hij rent naar de deur maar hij heeft echt geen idee wie het zou kunnen zijn… Hij ziet iemand met een raar petje op, voor de deur staan… Jammer, denkt hij… Hij dacht namelijk dat het zijn beste vriendin Soë zou zijn. Ze deden alles samen en ook vandaag had Soë Emiel opgebeld om te kijken of hij thuis was.´Hallo, ik ben van het WNF, heeft u misschien een donatie voor ons?’ Zegt de man aan de deur. Emiel had het kunnen weten… Hij schudt chagrijnig zijn hoofd. ‘Nee, mijn ouders zijn niet thuis, en ik verwacht mijn beste vriendin… Ze is er nog steeds niet… Het spijt me!!!’ Zegt hij. Dan hoort hij een bekend geluid vanachter de collectant vandaan komen. ‘Soë?!’ Roept Emiel verbaasd, en opgewonden. De collectant loopt met gebogen hoofd weg. ‘Wacht! Sorry, dat ik net zo chagrijnig deed! Hier heb je een euro of twee!’ Roept Emiel dan blij naar de collectant. De collectant draait zich met een grijns op zijn gezicht om. Emiel propt twee euro in de bus met geld. ‘Dank u wel!!!’ Zegt de collectant. ‘Hier heb je wat van mij!’ Zegt Soë en ook zij propt er wat geld in. De collectant rent snel weg, en loopt langs geen enkel ander huis. Emiel haalt zijn schouders op. ‘Geen idee wie dat is… En volgens mij kunnen we hem het beste vergeten, want hij deed nogal raar! Maar, kom binnen!’ Zegt hij. Soë knikt. Ze stapt naar binnen en sjouwt en zware tas met zich mee. ‘Koud hè?’ Vraagt ze. ‘Inderdaad! En er ligt al sneeuw, en er zijn al mensen aan het schaatsen, daar bij die sloot!’ Emiel wijst naar de sloot tegenover zijn huis. ‘Heb je je schaatsen meegenomen?’ Vraagt hij daarna. Soë knikt trots. ‘Ja, en wij gaan schaatsen ook!’ Zegt ze. ‘Het ijs is nog veel te dun! Ik ga niet schaatsen, hoor!’ Antwoordt Emiel boos, en verbaasd. ‘Nou, ik wel, dus, dan zoek je het lekker zelf uit!!!’ Zegt Soë. Na en tijdje stilte zegt Soë: ‘Dan maar een sneeuwballengevecht??? Het spijt me van net… Ik had niet zo moeten aandringen met dat we gingen schaatsen…’ Emiel knikt blij. ‘Pak je jas dan maar!’ Zegt hij. Soë rukt haar jas los van het haakje van de kapstok.
‘Je krijgt eerst tijd om een fort te bouwen!’ Roept Emiel door de straten. ‘Ja, en je moet zeggen wanneer je klaar bent! Dan beginnen we namelijk!’ Antwoordt Soë aan de andere kant van de straat. Emiel knikt, alleen kan Soë dat natuurlijk niet zien… Emiel is zijn fort aan het gladstrijken als er een auto aan komt rijden. Hij rijdt veel te hard de straat in en stopt voor het huis van Emiel. Emiel rent naar zijn huisdeur en roept Soë. Die komt buitenadem naar Emiel toe. Emiel wijst naar de man die uit de auto stapt. Hij heeft een sigaar in zijn mond, en een raar brilletje. ‘W…w…. wat komt u hier doen?’ Vraagt Soë uiteindelijk bijdehand. ´Ja, ja!!! Is dit jullie huis?’ Antwoordt de man. ‘Nee, de zijne!’ Zegt Soë dan snel. ‘Oké, oké!!!’ Zegt de man. Soë en Emiel kijken elkaar verbaasd aan. ‘Rare gozer…’ Fluistert Emiel. ‘Ja, je hebt gelijk…’ Antwoordt Soë zacht. De man kijkt hun beiden aan. ‘Wat te verbergen?’ Vraagt hij. De kinderen schudden hun hoofd. ‘Nee, we zijn alleen een sneeuwballengevecht aan het doen!’ Zegt Soë boos. ‘En u kunt nu ophoepelen bij het huis van mijn beste vriend, want we willen niet dat u rare dingen gaat doen!’ Gaat ze door. De man pakt Soë bij haar kraag. ‘Meekomen jij! En roep niks en houd je kop!’ Zegt hij. Maar… Soë begint te gillen. Emiel rent naar binnen en Soë is nu helemaal alleen… Met de man… Dan ziet ze de deur weer opengaan en ze zucht. ‘Emiel!!! Help!!!’

Blijf me volgen, want dan kotm het volgende deel vast uit!!!!